Альфия ЛАТЫПОВА

ТУЗГАНАК БУРАННАРЫ

Тузганаклар гөлләмәсен

Чәчләремә кададың.

Назлар тулы карашыңны

Мөхәббәткә юрадым.

Мөхәббәт түгел икән дә,

Шаяру бары гына.

Чәчәкләрең әйләнделәр 

Тузганак мамыгына.

Сары, сары, сары микән

Сөюләрнең уз төсе?

Узең - ялкын, узең - салкын

Нәкъ тузганаклар төсле.

Ышандым карашларыңа,

Эредем кочагыңда…

Сузләрең ап-ак мамыктай

Жилләргә очты гына.

Иркәләп кара күземә,

Ал мине кулларыңа.

Икәүләп кереп адашыйк

Тузганак буранына.

 

АК ӨМЕТЛӘР

Хыялларым, жимерелеп, 

Жаннарыма ауган сыман.

Чак-чак торган куңелемә

Ап-ак томан сарган сыман.

Ак томаннар арасыннан

Ак өметләр юлын табар,

Сунде дигән йолдызларым

Эр-яңадан балкып янар.

Ак томаннар, ак томаннар,

Югалыгыз ,таралыгыз!

Сүнеп барган өметләрем,

Боре булып яралыгыз!

Өметләрең өзелгәндә,

Авыр була яшәүләре.

Куңел көтә жылы сүзләр,

Иркә, назлы дәшүләрне.

Кыл өстендә калганда да, 

Бирешмә син, өмет өзмә.

Ходай өеп бәхет бирер

Тузә белеп тузгәннәргә.